Dürr Jan
Ludzie
Dürr Jan , od 1945 Dürr-Durski (3 II 1902 Bogumiłowice, pow. brzeski - 20 IV 1969 Warszawa).
Historyk literatury pol., taternik .
W Krakowie ukończył gimnazjum i studia polonistyczne na UJ (1921-25), potem był nauczycielem gimnazjalnym, od 1932 w Warszawie, gdzie w czasie okupacji uczestniczył w tajnym nauczaniu. Od 1948 wykładowca i od 1954 prof. uniw. w Łodzi. Autor licznych prac nauk. (1923-70) o twórczości Stanisława Wyspiańskiego i o literaturze staropolskiej.
Taternictwo uprawiał gł. w 1922-27, m.in. w towarzystwie Alfreda i Jana A. Szczepańskich , Stefana Daszyńskiego , Jana K. Dorawskiego , Mariana Sokołowskiego i Mieczysława Szczuki . W lecie brał udział w kilku pierwszych przejściach, np.: pd.-zach. ścianą Drobnej Turni (w 1924), wsch. ścianą Małej Koprowej Turni (1925), wprost od pn. na Młynicką Przełęcz (1925), z Kaczej Doliny na Wyżnią Żłobistą Przełączkę (1927), a w zimie uczestniczył w II przejściu Grani Fajek (1925) i II wejściu przez Miedziane Ławki na Łomnicę (1926). Już w 1922 był pierwszym inicjatorem założenia STAZS, która powstała w Krakowie w 1924.
Pisał kilka razy na temat historii alpinizmu pol. i taternictwa: Zdobycie Gierlachu ("Wierchy " 1924), Początki taternictwa (tamże 1925), Druga wyprawa polska na Mont Blanc ("Tat." 1925), Przyczynki do historji polskiej działalności alpinistycznej (tamże 1925). Również dotyczy Tatr jego artykuł Treny Żeromskiego ("Myśl Nar." 1926, nr 2).