Grodzicki Jerzy
Ludzie
Grodzicki Jerzy (5 X 1935 Warszawa).
Geolog (UW 1959, dr 1969) i speleolog. Autor ponad 30 prac nauk., gł. z dziedziny kartografii geol., genezy i ewolucji jaskiń , tektoniki i budowy Tatr . Członek komitetu redakc. czasopisma "Speleologia " 1967-78.
Od 1955 członek Speleoklubu Warsz. PTTK , uczestnik i częściowo kierownik licznych wypraw i akcji jaskiniowych w Tatrach, m.in. w związku z dalszą eksploracją Miętusiej Jaskini (1963, 1967, 1976), Śnieżnej Jaskini ( 1965, III przejście), Ptasiej Studni (1967, I przejście najgłębszej wtedy studni, - 92 m). Był jednym z pionierów nurkowania swobodnego przy eksploracji jaskiń tatrz.: w Zimnej Jaskini w 1966-67 i następnie w wielu in. Jest współautorem pierwszego planu Śnieżnej Jaskini (1967) i in. głębokich jaskiń tatrz.: Ptasiej Studni, Jaskini pod Wantą, Lodowej Jaskini Litworowej itd. Przy pracach kartogr. w Miętusiej Jaskini w 1976 spędził pod ziemią jednym ciągiem 24 doby (najdłuższy taki pobyt w Polsce). Był inicjatorem i kierował prowadzonymi przez Oddział Warsz. PTPNoZ pracami nad dokumentacją jaskiń Tatr Pol . Wspólnie z Rafałem M. Kardasiem w 1978 ułożył Instrukcję wykonywania dokumentacji jaskiń do inwentarzy regionów jaskiniowych Polski, jest współautorem pierwszego tomu inwentarza Jaskinie Tatrzańskiego Parku Narodowego (Wa. 1991). G. od 1967 ogłosił wiele artykułów o eksploracji poszczególnych jaskiń tatrz., gł. w czasopiśmie "Speleologia", ale także w in. (np. "Taternik "), a ponadto szereg prac nauk.: Rola tektoniki w genezie jaskiń masywu Czerwonych Wierchów ("Speleologia" 1970, nr 1-2; podobny był temat jego rozprawy doktorskiej w 1969), Problemy ochrony środowiska na obszarach krasowych objętych procesem inwestycyjnym ("Biul. Inst. Kształtowania Środowiska" 1976, nr 3), Przejawy ruchów neotektonicznych w masywie Czerwonych Wierchów ("Prz. Geol." 1979, nr 7) i in. Jest także współautorem arkusza Kościelec wieloarkuszowej Geologicznej mapy Tatr Polskich 1:10 000 (Wa. 1978). Uczestniczył również w eksploracji głębokich i trudno dostępnych jaskiń za granicą, np. w Hiszpanii, na Kubie (1972), w Austrii (1976), Australii (1981). Prowadził badania geol. na Kubie, w Peru i Ekwadorze.
G. był prezesem Speleoklubu Warsz. PTTK w 1963-70, czł. Komisji Speleologii ZG PTTK w 1964-78, czł. Komisji Taternictwa Jaskiniowego PZA w 1974-79 (w 1976-79 przewodniczącym), czł. założycielem Towarzystwa Ochrony Tatr , wiceprezesem ZG PTPNoZ. Za wybitne osiągnięcia w speleologii świat. otrzymał w 1973 Złoty Medal Międzynarodowej Unii Speleologicznej.