hawiarskie, drogi

Nie okreslony

hawiarskie, drogi. W gwarze podh. są to drogi górn. (» hawiarz), które zachowały się w Tatrach z czasów, gdy rozwijało się tu » górnictwo. Prowadziły one od bani czyli kopalń, nieraz położonych wysoko w górach, do hut leżących niżej, już w strefie leśnej.

Dziś z kopalń i osad górn. pozostały ślady przeważnie tylko w postaci nazw miejscowych (Banie, Baniste, Podbańska, Huciska, Kuźnice itd.); tu i owdzie zobaczyć można zarastające hałdy i już rzadkie, z roku na rok coraz bardziej zapadające się sztolnie. Natomiast wiele d.h. zachowało się w dość dobrym stanie. Niektóre z nich przetrwały dzięki temu, że były konserwowane do in. celów gosp. (leśnych, past.), lub jako trasy tur., ale inne - choć zarośnięte trawą - zachowały się na dużych odcinkach w doskonałym stanie, mimo że od dawna wyszły zupełnie z użycia; nieraz nie figurują też na żadnej mapie.

Najbardziej znane d.h. są na górze Ornak (z obu stron), w Miętusiej Dolinie (z Miętusiego Przysłopu w kierunku Kobylarza) oraz Droga pod Reglami, zwana dawniej Żelazną Drogą (wożono nią rudę żelazną do Kuźnic). Dzisiejsza ścieżka tur. z Doliny Jaworzynki na Przełęcz między Kopami też prowadzi początkowo drogą hawiarską (która idzie pod Kopę Magury). Podobnie początkowa część ścieżki do Magurskiej Jaskini.