Jarocki Władysław
Ludzie
Jarocki Władysław (6 VI 1879 Podhajczyki k. Tarnopola - 7 II 1965 Kraków), żona Anna, córka Jana Kasprowicza . Malarz, grafik, architekt. Studia na politechn. lwow. (inż. architekt), potem w krak. ASP (1902-06) u Józefa Mehoffera i Leona Wyczółkowskiego oraz w Paryżu (1906). W 1921-39 prof. w krak. ASP.
Malował pejzaże, portrety, sceny rodzajowe. Od 1905 wystawiał wiele w kraju (m.in. w Zakopanem w 1956) i za granicą. Malował i rysował na Huculszczyźnie (od 1904), na Kaukazie (w 1907), na Podhalu i w Tatrach (od 1911), nad Bałtykiem (od 1922), we Włoszech itd.
Na Podhalu malował i rysował sceny rodzajowe, góralki i typy starych górali, także pejzaże, napierw w Witowie i Chochołowie , potem gł. w Poroninie i Zakopanem (na Harendzie), nieraz na tle Tatr. W Tatrach malował sceny rodzajowe (np. Baca na hali z 1913) i krajobrazy, m.in. Morskie Oko (1915), Czarny Staw pod Rysami (1915), Dolina Kościeliska (akw.), Mnich nad Morskim Okiem (akw.), Dolina Pięciu Stawów (1936, olej), Mgły nad Gąsienicową (akw.). Zaliczany jest do najwybitniejszych pejzażystów tatrz.Wśród licznych osób portretowanych przez J. znajdują się: Jan Kasprowicz (wielokrotnie od 1912), Jerzy Żuławski (1912, jako taternik na tle Tatr), dudziarz Jan Mróz z Poronina (1918), Juliusz Zborowski (1961, rys.). Jest też Autoportret na nartach (1909, olej).J. projektował sarkofag Jana Kasprowicza (na Harendzie). W zabytkowym kościele na Harendzie są obrazy o treści rel., malowane przez J.; na jednym są postacie górali, na innym tło tatrz.