Zakopane — portal z-ne.pl

Kasprowa Jaskinia

Jaskinie

Kasprowa Jaskinia (1228 m) lub Niżnia Kasprowa Jasknia, a u górali: Dziura za Polaną.

Długa jaskinia (ok. 3000 m korytarzy, deniwelacja ok.50 m) z otworem na dnie Kasprowej Doliny  u podnóża Zawracika Kasprowego , nieco na pd. od Kasprowej Polany . Dalsze części jaskini są trudno dostępne i to tylko po długotrwałej pogodzie, najlepiej w zimie ( jeden z syfonów, Syfon Warszawiaków, liczy 333 m długości, jest to najdłuższy znany syfon w Tatrach ). Na wiosnę i po dużych deszczach woda nieraz wylewa się otworem, a wg górali pochodzi ona z Gąsienicowych Stawów , co jest prawdopodobne.Z K.J. jest związane podanie o złotej kaczce, pływającej na jednym z jeziorek w głębi jaskini; stąd nazwa Gniazdo Złotej Kaczki, nadana przez Zaruskiego  miejscu w jaskini, dokąd najdalej dotarł.

Wstępna część K.J. była znana góralom od dawna. W druku pierwszy wspomina o niej Ludwik Zejszner  (1849). Wnętrze jaskini badano stopniowo coraz dalej, m.in. Jan Gwalbert Pawlikowski  (1887), Mariusz Zaruski z towarzyszami (1913), Mieczysław Świerz  (1921), Tadeusz  i Stefan Zwolińscy  (1924-25), a po II wojnie świat. różne grupy grotołazów z Zakopanego , Krakowa itd. Dalsze partie K.J. wymagają nurkowania przez syfony. W 1996 Krzysztof Starnawski przenurkował Syfon Warszawiaków, a następnie IV syfon o długości 167 m.

Powyżej K.J., w skałach Zawracika Kasprowego i Zawratu Kasprowego , znajdują się jeszcze in. jaskinie.

Położenie

Widok

Literatura

Mariusz Zaruski: Na bezdrożach tatrzańskich. Wa. 1923 i wydania nast. - "Wierchy" 7, 1929, z planem (Stefan Zwoliński). - "Speleologia" 6, 1971, nr 1-2 (Bernard Koisar).