Kiezmarska Dolina
Doliny
Nazwa słowacka: dolina (Kežmarskej) Bielej vody, dawniej Kežmarska
Kiezmarska Dolina
K.D. ma pięć odnóg: Dolina Przednich Koperszadów, Dolina Białych Stawów , Jagnięca Dolina , Jastrzębia Dolina i Dzika Dolina . Długość K.D. (łącznie z Dziką Doliną) wynosi 8 km, a ciągnie się ona od wys. 915 m (przy Drodze Wolności) do 2250 m. Gł. strumieniem K.D. jest » Biała Woda Kiezmarska . W górnej części doliny, u stóp największych ścian tatrz., leży malowniczy » Zielony Staw Kiezmarski (nad nim stoi schronisko). Inne stawy leżą w pobliżu i w niektórych odnogach K.D.
Dolina ta odegrała ważną rolę w dziejach tatrz. Tu kierowali się pierwsi turyści (Olbracht i Beata Łascy w 1565, David Frölich w 1615), pierwsi badacze Tatr, jak Buchholtzowie (od przełomu XVII i XVIII w), brat Cyprian z Czerwonego Klasztoru (po 1756), Robert Townson (1793), Christian Genersich (1797), Stanisław Staszic (1804), Göran Wahlenberg (1813). Poszukiwacze skarbów tracili tu życie w otaczających urwiskach (Johann Andreas Papirus w 1771), a górnicy szukali drogocennych kruszców w pn. ścianie Łomnicy (rodzina Fabri w XVIII w.). Dla taterników wznoszące się nad tą doliną ściany i granie były terenem wielu sukcesów. Z doliną tą związane są różne podania, jak o rubinie świecącym na wierzchołku Jastrzębiej Turni . Pasterstwo istniało w K.D. od XIII w. aż do 1954.
Nazwa K.D. pochodzi od miasta Kiezmarku , do którego większa część tej doliny niegdyś należała.