Kinga
Ludzie
Kinga, właśc. Kunegunda (5 III 1234 na Węgrzech - 24 VII 1292 Stary Sącz). Córka króla węg. Beli IV, żona Bolesława Wstydliwego, księcia sandomierskiego i krakowskiego, księżna sądecka, fundatorka klasztoru Klarysek w Starym Sączu, beatyfikowana w 1690 (a więc odtąd błogosławiona). Wznawiane kilka razy starania o kanonizację trwają nadal, ale już od XIV w. często nazywa się ją bezpodstawnie świętą Kingą. Imię Kinga jest węg. zdrobnieniem imienia Kunegunda.
Z postacią K. od dawna (od kilku stuleci) związanych jest wiele podań i legend o charakterze hagiograficznym, historycznym i folklorystycznym, a tematycznie dotyczą one głównie kopalń soli w Wieliczce i Bochni oraz Sądecczyzny łącznie z Pieninami, m.in. w związku z napadami Tatarów na Polskę w XIII w.
Dopiero nowsze podania łączą K. nie tylko z Tatarami, ale także z Tatrami . Jako bodaj pierwszy pisze o tym Żegota Pauli (Wyimki z podróży po Galicyi w r. 1831, "Rozmaitości" 1835); zob. Tatarzy . W wierszu Teofila Lenartowicza Strzelec ("Bibl. Warsz." 1843, t. 3) jest podanie o św. Kindze i strzelcu, który zginął w Tatrach podczas polowania na kozice (jest to powtórzone za Kazimierzem W. Wójcickim). Inaczej została K. związana z Tatrami w wierszu Józefa Szujskiego Święta Kinga, legenda tatrzańska (w jego Dziełach, t. 1, Poezje, Kr. 1855).