koniczyna łąkowa

Nie okreslony

koniczyna łąkowa (Trifolium pratense ), z rodziny Motylkowatych (Papilionaceae ). Znana roślina łąkowa, rozpowszechniona pod nazwą potoczną koniczyny czerwonej. W Tatrach rodzima, występuje w dwóch odmianach: zwykła i alpejska (endemit karpacki). Ta ostatnia różni się od zwykłej wybitnie dużą główką kwiatową ciemnopurpurowej barwy, i silniejszym, odstającym owłosieniem. Jest to odmiana wysokogórska, dość częsta, ale występuje tylko na wapieniach i, rzadziej, na kwarcytach. Odmiana zwykła k.ł. dochodzi do 1754 m w Dolinie Rozpadliny, zaś odmiana alpejska do 2060 m na Ciemniaku, a schodzi najniżej w Dolinie Bielskiego Potoku na 1169 m.

Koniczynę łąkową z dzikiego stanu wprowadzono do uprawy w ogóle dopiero w końcu XVII w., a na Podhalu ok. poł. XIX w. lub może wcześniej. Już np. w 1867 i 1869 proboszcz poroniński, ks. Józef Dura podaje w swych obserwacjach fenologicznych ("Spraw. Komis. Fizjogr." 1868 i 1870), że koniczyna na Podhalu pięknie zakwitła lub, że już ją koszono, a więc nie jest słuszne rozpowszechnione mniemanie, że to Tytus Chałubiński wprowadził koniczynę pod Tatrami.

Podkreślić należy, że koniczynę mogą zapylić tylko trzmiele i pszczoły, i że jak wiele motylkowych pobiera przy pomocy bakterii korzeniowych, żyjących z nią w symbiozie, azot z powietrza. Toteż jako tzw. nawóz zielony bywa przyorywana w celu wzbogacenia gleby w azot. Jest też cenną rośliną pastewną.