Korniłowicz Tadeusz
Ludzie
Korniłowicz Tadeusz (18 II 1880 Warszawa - IV-V 1940 Katyń, ZSRR).
Wojskowy (płk), działacz społ. i kult., m.in. w dziedzinie ochrony przyrody . W czasie I wojny świat. w Legionach Pol., potem w wojsku polskim. W latach międzywoj. wykładał psychologię w szkołach podchorążych, ogłaszał artykuły i prace z zakresu historii i psychologii wojskowej.
Co najmniej od 1903 przyjeżdżał często do Zakopanego i przebywał tam dużo (w 1906-09 studiował medycynę na UJ), uprawiał turystykę, taternictwo i narciarstwo. Od 1906 był członkiem Sekcji Tur. TT , w 1911 z Mariuszem Zaruskim dokonał II wejścia zim. na Opalony Wierch . W 1912 został członkiem TOPR i uczestniczył w 5 wyprawach ratunkowych, m.in. w 1914 do Żlebu Drégea w Granatach .
Był też członkiem Sekcji Przyr. TT od 1911, a następnie był jednym z inicjatorów założenia Sekcji Ochrony Tatr TT , członkiem jej pierwszego zarządu (1912-14) i w ogóle jednym z najaktywniejszych działaczy, także po I wojnie; jeszcze w 1935 i 1936 pisał o ochronie przyrody Tatr . Był on też działaczem Pomocy Bratniej w Zakopanem w 1908-14. W 1914-15 walczył w Legionach Polskich, dwukrotnie ranny leczył się w Zakopanem (1915-16), po czym wrócił do wojska.
O Stanisławie Witkiewiczu i stylu zakop. miewał odczyty i pisał, podkreślając jego stosunek do przyrody, np. Stanisław Witkiewicz ("Pam. TT" 1916), O Stanisławie Witkiewiczu... (Kr. 1916). Anonimowo ogłosił wspomnienie o Marii Dembowskiej ("Gaz. Zakop." 1922, nr 21). W rękopisie zachowało się jego przemówienie w sądzie w obronie Fundacji Kórnickiej.
K. w 1923 ożenił się z córką Henryka Sienkiewicza , Jadwigą; mieli dom w Zakopanem na Bystrem ("Korniłowiczówka", obok tzw. kapliczka Korniłowiczów, projektowana jeszcze przez S. Witkiewicza). Ich córka, Maria Korniłowiczówna, jest autorką książki Onegdaj. Opowieść o Henryku Sienkiewiczu i ludziach mu bliskich (Wa. 1972, 1973, 1978); zawiera dużo informacji o dawnym życiu kult. w Zakopanem.