kosarze

Nie okreslony

kosarze (Opiliones ), rząd gromady pajęczaków (Arachnoidea ). Są blisko spokrewnione z pająkami, mają długie, cienkie odnóża, łatwo się oddzielające od ciała (ta właściwość to tzw. autotomia). Rozpowszechnione są w całej Polsce (33 gatunki) i Słowacji (35 gatunków) w różnych środowiskach, od nizin do gór. Są wszystkożerne, żywią się drobnymi bezkręgowcami, żywymi i martwymi, roślinami itp.

W Tatrach żyją we wszystkich piętrach, w Tatrach Pol. 14 gatunków. Należą do zwierząt, które mogą żyć na dużych wysokościach (w Himalajach do 5540 m), w Tatrach dochodzą prawie do 2500 m, najwyżej Mitopus morio (na Rysach 2499 m) i Platybunus bucephalus; ponad górną granicę lasu sięga jeszcze 7 gatunków.

Ischyropsalis manicata, endemit karp., występuje w Tatrach do 1600 m i jest dość częsty w jaskiniach. Gatunkiem górskim jest I. dacica, żyje w miejscach wilgotnych, żywi się głównie ślimakami. Z Tatr opisany był też po raz pierwszy gatunek Nemastoma kochi. Później zanotowano również jego występowanie na Babiej Górze, Zakarpaciu, w Słowacji i na Węgrzech.

O kosarzach tatrz. pierwsi pisali w swych pracach » Maksymilian Nowicki, odkrywca Nemastoma kochi (1868), » Leopold Wajgiel (1868), Ludwig Koch (1870) i » Władysław Kulczyński (1876).

Lit. - Wojciech Staręga: Opiliones, kosarze (Arachnoidea). Wa. 1975.