Kulczyński Władysław jun.
Ludzie
Kulczyński Władysław jun. (10 III 1890 Kraków - 1 I 1923 tamże), syn » Władysława Kulczyńskiego sen. Taternik , z zawodu lekarz (UJ 1914, dr).
Z rodzicami i rodzeństwem w 1900-14 spędzał wakacje corocznie w Zakopanem . W Tatry chodził początkowo z ojcem, potem z przew. Szymonem Tatarem młodszym, ale szybko wyzwolił się spod opieki przewodnika i już od 1905 chodził po górach samodzielnie, od 1906 na drogi tatern., zaczynając od wejścia "przez przewieszkę" na Mnicha . Najczęściej wspinał się ze swym młodszym kolegą szkolnym Mieczysławem Świerzem , ale także z wieloma in. osobami.K. był jednym z najlepszych wspinaczy swego okresu i w 1908-14 należał do najwybitniejszych taterników, przechodząc najtrudniejsze znane wtedy drogi tatern. i dokonując licznych nowych wejść, zaliczanych do czołowych osiągnięć owych lat.
W 1911 z Ignacym Królem dokonał II wejścia pd. ścianą Zamarłej Turni , a wśród jego nowych dróg wybijają się następujące: pn.-zach. ścianą Galerii Gankowej (w 1911 z I. Królem i Józefem Lesieckim ), pn.-wsch. ścianą Żłobistego Szczytu (w 1911 z Gyulą i Romanem Komarnickimi oraz M. Świerzem), pd. ścianą Małego Lodowego Szczytu (w 1912 z Kazimierzem Piotrowskim , Jerzym Rotwandem i M. Świerzem). Wybitnym wyczynem K. była też próba zdobycia pn.-wsch. ściany Mnicha w 1909 z M. Świerzem; drogę ich dokończono dopiero 21 lat później i to z użyciem techniki hakowej.
Od 1907 K. był członkiem Sekcji Tur. TT , od 1908 członkiem jej zarządu. Od 1911 należał do Sekcji Narc. AZS , a w 1911-12 był członkiem komisji rewiz. AZS. K. chyba nic nie opublikował w związku z Tatrami; wprawdzie w 1908-13 jest on w "Taterniku " podpisany jako współautor wielu opisów nowych dróg tatern., ale była to czysta formalność, a rzeczywistymi autorami byli towarzysze K. z owych wycieczek, gł. M. Świerz.
W 1914-18 K. był jako lekarz w wojsku austr.; na froncie w Tyrolu dostał się 1918 do niewoli włoskiej. Z obozu jenieckiego w Weronie, gdzie panował głód i choroby, uciekł do Francji i wstąpił do armii polskiej gen. Józefa Hallera. Po powrocie do Polski pracował jako lekarz w Warszawie i Krakowie. Z powodu wojennych przejść i chorób nie mógł już uprawiać taternictwa. Po ciężkiej grypie rozpadowa gruźlica płuc w kilka tygodni doprowadziła do jego zgonu.