Leśnodorski Zygmunt
Ludzie
Leśnodorski Zygmunt (15 II 1907 Tarnów - 2 VII 1953 Kraków). Krytyk i historyk literatury, literat, teatrolog, publicysta, turysta tatrz. i taternik . Był też nauczycielem w krak. szkołach średnich, a w czasie II wojny uczestniczył w tajnym nauczaniu w Krakowie.
W latach międzywoj. bywał często w Zakopanem i chodził dużo po Tatrach . Pisywał wówczas do dzienników na tatrz. tematy tur. i tatern., także zakop., np. Na marginesie sezonu turystycznego ("Ilustr. Kur. Codz." 1928, nr 266), Na ścieżkach śmierci. Czy nie za wiele ofiar Tatr? (tamże 1929, nr 276), Wieczór w Roztoce ("Czas" 1933, nr 207), Zakopane tradycyjne (tamże 1934, nr 255, sprawy artyst. i kult.), Egzotyka czy cywilizacja? Na marginesie sporów o ochronę Tatr (tamże 1935, nr z 4 VIII), Turystyka, taternictwo i katastrofy górskie (tamże 1935, nr 218), Ostatni romantyk Tatr ("Gaz. Pol." 1939, nr z 13 III, o Janie Gwalbercie Pawlikowskim ), a po wojnie: Karol Szymanowski ("Tyg. Powsz." 1946, nr 15). Ogłosił też utwór lit. W kolebie tatrzańskiej ("Tęcza" 1930, nr 13 i 14), a w "Wierchach " (1931) ciekawy artykulik Księga turystyczna w Podbańskiej. Swoje chodzenie po Tatrach zakończył po wypadku na Rysach w 1947. Pośmiertnie ukazała się jego książka Wspomnienia i zapiski (Kr. 1959), w dużej części poświęcona Tatrom i międzywoj. Zakopanemu. Drugą część wydano pt. Wśród ludzi mojego miasta (Kr. 1963), a obie razem pt. Wśród ludzi mojego miasta; Wspomnienia i zapiski (Kr. 1968), z częściowo tatrz. przedmową Witolda Zechentera.