Łapińska Wanda

Nie okreslony

Łapińska Wanda, z domu Palczewska (2 IV 1918 Stary Sącz - 16 IV 1990 Kraków), od 1943 żona » Czesława Łapińskiego. W młodości wspinała się zarówno w Skałkach Podkrakowskich jak i w Tatrach. W 1945-80 wsp. ze swym mężem prowadziła schronisko przy Morskim Oku. Znana szeroko jako Dziunia, przyczyniała się wybitnie przez te lata do utrzymywania w schronisku jego specyficznej atmosfery pogody, przyjaźni w stosunku do wszystkich ludzi gór, w połączeniu ze zrozumieniem i troskliwością o ich potrzeby. Z pobłażliwością do żywiołowego nieraz zachowania się młodych taterników w schronisku łączyła właściwą stanowczość w kierowaniu ich postępowaniem w granicach przyzwoitości i kultury. Troszczyła się o młodych taterników i równocześnie ich wychowywała. Była ogólnie szanowana i lubiana, i słusznie nazywano ją "matką taterników".

Lit. - Anna Dubrawska: Matka taterników. "Panorama Pol." 1979, nr 7. - "Tat. Biul." 1990, nr 2 (Józef Nyka). - "Tat." 65, 1991, nr 1 (J. Nyka).