Łomnicka Grań

Nie okreslony

Łomnicka Grań, dawniej czasem Łomnicki Grzebień; Lomnický hrebeň; Lomnitzer Kamm, Lomnitzer Grat; Lomnici-gerinc. S. Potężny grzbiet, ciągnący się od Łomnickiej Przełęczy ku pd. (pod koniec już w zasięgu kosodrzewiny i lasu) aż nad Zimną Wodę w okolicy Wodospadów Zimnej Wody. Mniej strome pn.-wsch. i wsch. stoki Ł.G. opadają ku Łomnickiej Dolinie i Łomnickiej Uboczy, a urwiste zach. stoki ku Dolinie Małej Zimnej Wody. Przez dolną część Ł.G. (u górnej granicy lasu) przechodzi w poprzek Magistrala Tatrz. (»Łomnicka Kazalnica). Najwyższym wzniesieniem Ł.G., blisko Łomnickiej Przełęczy, jest Wielka Łomnicka Baszta (2202 m).

Ł.G. i jej stoki aż do zbudowania Magistrali Tatrz. (w 1931-32) były terenem polowań na kozice i pobudowano tam dość liczne ścieżki myśliwskie. Turyści i taternicy zaglądali tam rzadko, wykorzystując owe ścieżki do przejścia z Doliny Małej Zimnej Wody do Łomnickiego Stawu. Zach. urwiskami Ł.G. zainteresowali się taternicy dopiero od 1930.

W 1957-59 zbudowano wyciąg krzesełkowy znad Łomnickiego Stawu pod sam wierzchołek Wielkiej Łomnickiej Baszty, skąd poprowadzono szeroką ścieżkę na Łomnicką Przełęcz. Od tego czasu wsch. stoki Wielkiej Łomnickiej Baszty (Puste Pole) i Łomnickiej Przełęczy (Łomnickie Pole) stały się po prostu boiskiem narc. i terenem zawodów narciarskich. W 1978 zastąpiono wspom. wyciąg nowym, wiodącym przez Łomnickie Pole pod Łomnicką Przełęcz. Na tych stokach narc. (po wypadkach śmiertelnych w lawinie) zbudowano murki przeciwlawinowe.