Marusarz Stanisław

Nie okreslony

Marusarz Stanisław (18 VI 1913 Zakopane - 29 X 1993 tamże, poch. na starym cment.), syn gajowego, a bratanek przewodnika » Jędrzeja Marusarza-Jarząbka. Góral podh., słynny zawodnik narc. (SNPTT Zakopane i Centr. Wojsk. Klub Sport.), w 1927-54 wielokrotny zwycięzca na Mistrzostwach Polski i in. zawodach narc.: w skokach, kombinacji klasycznej, biegu zjazdowym i kombinacji alpejskiej, czterokrotny olimpijczyk, w 1938 wicemistrz świata w skokach narciarskich. Uprawiał też wysokogórską turystykę narc. w Tatrach i taternictwo. Prowadził schronisko tur. na Pysznej Hali do 1939.

W czasie II wojny świat. najpierw jako tajny kurier (» kurierzy) na trasie Zakopane-Budapeszt przeprowadzał ludzi i przenosił materiały konspiracyjne przez Tatry (1939-42) i w tym czasie dwa razy był schwytany przez słow. straż graniczną; za pierwszym razem uciekł, za drugim został przekazany w ręce gestapo i dopiero z więzienia na Montelupich w Krakowie udało mu się zbiec i schronić na Węgry, gdzie był trenerem narciarskim.

Po wojnie wrócił do Zakopanego i był zawodnikiem narc. do 1957, potem trenerem narc., a od 1961 kierownikiem skoczni na Krokwi. Przez kilka lat prowadził schronisko na Ornaku.

Jest autorem wspomnień: Na skoczniach Polski i świata (Kr.1955, Wa.1957 i 1974) oraz Skok, który uratował mi życie (Wa.1974); pisze tam o swej działalności w okresie wojny, a jego obszerna relacja na ten temat znajduje się również w książce Alfonsa Filara Opowieści tatrzańskich kurierów (Wa.1969 i nast. wydania).

Za udział w ruchu oporu M. był dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Otrzymał też tytuł zasłużonego mistrza sportu.