Maurizio Marian

Nie okreslony

Maurizio Marian, od 1979 także Maurizio-Abramowicz, przezwisko Dzik (18 X 1905 Lwów). Narciarz, taternik, inż. rolnictwa (UJ 1935), w 1937-38 nauczyciel w Wysokogórskiej Szkole Roln. w Nowym Targu.

W 1906-25 mieszkał w Zakopanem i tam zdał maturę w 1925. Od 1931 (lub wcześniej) był aktywnym działaczem Sekcji Narc. AZS w Krakowie, prowadził zbior. wycieczki narc. w Tatry i szkolenie narc. tamże, występował jako zawodnik narciarski. Był też działaczem PZN (sekr. jego Komisji Wyszkoleniowej) i narc. sędzią. W 1939 wyjechał z Polski, w 1942 zamieszkał w Hiszpanii (Barcelona), ale w 1962-90 często odwiedzał Polskę (głównie Zakopane).

Już przed wojną ogłosił swą nowelkę Juhas ("Kur. Lit.-Nauk." 1930, nr 2), a po wojnie fragmenty swych wspomnień zakop. i tatrz.: Wspominki zakopiańskie ("Wiadomości", Londyn 1973, nr 36), Z Pięciu Stawów przez Zawrat ("Przekrój" 1976, nr 1654-1655), Tatrzańskie zwidy (tamże 1978, nr 1743), Anegdoty zakopiańskie (tamże 1978, nr 1758-1760). Jest on też autorem książeczki autobiogr. Zakopiańskie wspominki (Kr.1985). Pisze wiersze gwarą podh., którą od dzieciństwa dobrze zna. Zbiorek takich jego wierszy wydano pt. Ku Tatrom sie wróce (Kr. 1989), ale wydawcy, niestety, samowolnie zniekształcili oryginalne teksty autora.

Lit. - Włodzimierz Wnuk: Z Barcelony ku Tatrom. "Tatrz. Orzeł" 37, 1984, nr 2-3.