bniec czerwony

Nie okreslony

bniec czerwony (Silene dioica, Melandrium rubrum), z rodziny Goździkowatych (Caryophyllaceae). Roślina pospolita w Tatrach, wysoka do kilkudziesięciu cm, o eliptycznych dużych, zaostrzonych na wierzchołku liściach dość silnie owłosionych. Kwiaty o pięciu głęboko dwudzielnych płatkach koloru karminowego tkwią w dużym gruszkowatodzwonkowatym, nieco rozdętym kielichu. Są to - podobnie jak krewniak b.c. bniec biały - rośliny rozdzielnopłciowe i dwupienne. B.c. rośnie na polankach leśnych, w zaroślach, na halach wśród ziół i bujnych traw, tak na wapieniu jak i na granicie. Najwyżej na wapieniu dochodzi do 2079 m na Krzesanicy, na granicie do 2030 m w Wyżnim Czarnostawiańskim Kotle. W wyższych położeniach występuje u b.c. forma wielkokwiatowa (forma grandiflora). Oba bniece kwitną od czerwca prawie całe lato. Rzadko można w Tatrach spotkać mieszańca bnieca białego z bniecem czerwonym, jest on barwy różowej.