płachta biwakowa

Nie okreslony

płachta biwakowa, zwana też dawniej płachtą (lub workiem) Zdarskyego, a niekiedy, niewłaściwie, celtą Zdarskyego. Lekka, nieprzemakalna płachta (np. gumowana lub ortalionowa), czasem zeszyta na kształt wielkiej, otwartej koperty. Używana przez taterników i alpinistów na nieprzewidzianych, a nawet i na planowanych biwakach, gdy zabranie pełnego sprzętu obozowego (namiot, śpiwór) jest z jakichś względów niemożliwe lub niepraktyczne. P.b. daje ochronę od wiatru, zimna i wilgoci, i pozwala względnie dobrze przetrzymać noce, nawet w zimie, przy niezbyt wielkim mrozie. Wadą jej jest nieprzepuszczalność, z którego to powodu para wodna z oddechu skrapla się od wewnątrz na zimnych ściankach p.b.

W latach międzywoj. Adam Karpiński sporządził własny model p.b., tzw. płachtę typu Akar. W odróżnieniu od płachty Zdarskyego zrobiona była z materiału impregnowanego, ale nie gumowanego. Przy pomocy jednego czekana dawała się rozstawić na kształt małego namiociku. Doskonała w użyciu, lżejsza od płachty Zdarskyego i przewiewna, oddawała ogromne usługi na biwakach alp. (stosowały ją pol. wyprawy alp. w 1937-38) i zimowych tatrz.

Obecnie p.b., zwane też płachtami awaryjnymi, wyrabia się z cienkiej folii, dwustronnie metalizowanej; chronią one lepiej od zimna, a waga takiej płachty została zredukowana do 55 g.