płetwonurkowanie

Nie okreslony

płetwonurkowanie. Swobodne nurkowanie i pływanie pod wodą przy użyciu specjalnego ubioru (pianka) płetw pływackich, maski (lub okularów pływackich) i ewent. aparatu oddechowego, tj. butli z tlenem (lub powietrzem albo specjalną mieszanką gazów)) noszonej na plecach i połączonej rurką oddechową z ustami płetwonurka. Płetwy (na nogach) ułatwiają pływanie, a aparat oddechowy umożliwia dłuższe przebywanie pod wodą. Płetwonurek bez aparatu oddechowego może przebywać pod wodą tylko ok. 2 min. i osiąga głęb. do 10 m.

W Tatrach pierwszy kurs p. odbył się w 1955 przy Morskim Oku w celu przygotowania grotołazów do eksploracji jaskiń, które miejscami są zalane wodą po sam strop korytarzy (» syfon). Dopiero p. umożliwiło zbadanie głębszych odcinków wielu jaskiń tatrz. i in. Obecnie rekord odległości płetwonurkowania w syfonie tatrzańskim wynosi 333 m (Syfon Warszawiaków w Jaskini Kasprowej Niżniej), zaś rekordowa głębokość wynosi - 63 m (Jaskinia Miętusia).

Lit. - Przemysław Burchard: Kurs nurkowania w Morskim Oku. "Wierchy" 25, 1956, s. 229. - Tenże: Podwodne przygody. Wa. 1960.