Polski Związek Alpinizmu

Nie okreslony

Polski Związek Alpinizmu (PZA). Federacja polskich klubów i sekcji zrzeszających taterników, alpinistów i grotołazów. Powstała w 1974 z przekształcenia Klubu Wysokogórskiego, którego koła terenowe równocześnie uzyskały osobowość prawną i stały się samodzielnymi Klubami Wysokogórskimi. PZA jest związkiem sport., a jego władzą zwierzchnią był GKKFiT. Zarząd PZA ma siedzibę w Warszawie.

Pod koniec 1988 do PZA należały 53 kluby, w tym ok. 15 jaskiniowych, a suma członków doszła do 6450, przy czym niektórzy mieli członkostwo w dwóch lub trzech klubach. Do PZA należą Kluby Wysokogórskie w Katowicach, Krakowie, Łodzi, Warszawie, Wrocławiu, Zakopanem itd., 6 klubów akademickich (m.in. Akademicki Klub Alpinistyczny w Krakowie) i in. Najwięcej członków ma Klub Wysokogórski Wrocław (670), a z klubów jaskiniowych: Warsz. Speleoklub PTTK (120).

PZA koordynuje działalność szkoleniową, sportową i wyprawową podległych stowarzyszeń, organizuje wyjazdy i wyprawy o charakterze narodowym, reprezentuje na forum międzynarodowym pol. alpinizm i pol. speleologię, prowadzi Centralny Ośrodek Szkoleniowy i obozowiska tatern. w Tatrach, a poza tym działa głównie przez swoje komisje: Szkoleniową, Sportową, Tatrzańską, Bezpieczeństwa, Sprzętową, Ochrony Przyrody Gór, Jaskiniową, Skałkową. PZA jest członkiem Union Internationale des Associations dAlpinisme (UIAA) i Union Internationale de Speleologie (UIS).

Organem PZA jest czasopismo "Taternik"; wydawany był też "Biuletyn Informacyjny PZA". Prezesem PZA w latach 1974-95 był Andrzej Paczkowski, a od 1995 Leszek Cichy.