Bocheński Tadeusz
Ludzie
Bocheński Tadeusz (17 IV 1895 Chrzanów - 16 XII 1962 Zakopane, poch. na starym cment .). Literat, filolog, poliglota, tłumacz poezji, muzyk, działacz społ. i kulturalny. Zrazu nauczyciel w Wiedniu, Lublinie i Krakowie, od 1936 zamieszkały w Zakopanem. Odczyty z dziedziny literatury pol. i obcej, kultury antycznej i muzyki wygłaszał w Zakopanem już w czasie okupacji (od 1940) tajnie, a po wojnie publicznie, w sumie blisko 1500, m.in. cykl prelekcji Poeci Tatr.
Wieloletni turysta i miłośnik Tatr. Wydał 7 tomików poezji: Poezje (Lu. 1919), Poezji seria druga (Lu. 1919), Dzwony (Lu. 1920), Serce (Lu. 1920), Rzeźbiarz (Cieszyn 1922), Kościół (Cieszyn 1924), Moja kantyczka (Lu. 1926), a pośmiertnie ukazał się tomik Smutek triumfalny (Lu. 1971). We wszystkich tych tomikach, jak i w zbiorku nowel pt. Olga (Cieszyn 1923), przewija się tematyka tatrz. Również w licznych jego artykułach, esejach i recenzjach drukowanych w czasopismach (1919-57) występuje często ta sama tematyka, np. w szkicach Tatry w polskiej poezji powojennej ("Kamena " 1935, nr 8-9) i Poetyckie aspekty gór (tamże 1939, nr 8-10). Pośmiertnie wydano jego Ciemne Smreczyny, Liryki tatrzańskie, Dziennik tatrzański (Kr., Wr. 1985).B. interesował się też podh. kulturą lud.; był prezesem Towarzystwa Miłośników Kultury i Sztuki Góralskiej.