Rubinowski Zbigniew

Nie okreslony

Rubinowski Zbigniew (19 X 1929 Kraków - 11 II 1997 Salzburg). Taternik, alpinista, geolog (wieloletnie badania w Górach Świętokrzyskich), speleolog, wieloletni opiekun naukowy Jaskini Raj. Od 1992 przewodniczący Komisji Ochrony Przyrody Nieożywionej Państwowej Rady Ochrony Przyrody.

W Tatrach wspinał się od 1947, uczestniczył w 1950-54 w przejściach nowych dróg, np. I wejście pn.-wsch. ścianą Zadniej Garajowej Turni w Grani Hrubego (w 1950 z Zenonem Węgrzynowiczem), I wejście pn. ścianą Wielkiej Jaworowej Turni (w 1955 ze Stanisławem Bielem). Brał udział w I pol. wejściu na Łomnicę jej zach. ścianą przez Hokejkę (w 1954 z S. Bielem).Wspinał się również w zimie, np. I wejście zim. "direttissimą" na pn. ścianie Mięguszowieckiego Szczytu, I przejście zim. całej grani otaczającej Morskie Oko (tzw. "grań Morskiego Oka") w 1953.

Uczestniczył w wyprawach alpin. w Alpy w 1957 (brał wtedy udział w akcji ratunk. na pn. ścianie Eigeru) i 1959, Kaukaz 1958, Hindukusz 1960 (II wejście na Noszak 7492 m, co było wtedy pol. rekordem wysokości, ponadto I wejście na Aspe-Safed 6607 m), Pamir 1970, Ałtaj Mongolski, Himalaje 1974 (I wejście na Kangbachen 7902 m, nowy pol. rekord wysokości) i 1960 (udział w wyprawie na Dhaulagiri).

Pisywał na tematy alpin., jest współautorem książek Kangbachen zdobyty (Wa. 1977) i W górach wysokich (Wa. 1985).

Lit. - Wojciech W.Wiśniewski: Zbigniew Rubinowski (1929-1997). "Jaskinie" 1998 nr 1. - Barbara Morawska-Nowak: Rubinek -Zbigniew Rubinowski."Taternik" 1997 nr 1.