Rudnicki Jan

Nie okreslony

Rudnicki Jan (16 VIII 1934 Wilno 18 XII 1992 Warszawa). Geolog (UW 1957), pracownik Instytutu Nauk Geol. PAN 1957-92 (dr 1965, doc. 1984), wybitny badacz procesów krasowych, speleolog.

Od 1954 był członkiem Speleoklubu Warszawskiego, uczestniczył w wyprawach do największych jaskiń tatrz., a w 1959 był odkrywcą Naciekowej Jaskini w Kościeliskiej Dolinie (wyeksplorował w niej ok.400 m). Od 1957 brał udział w wielu wyprawach do jaskiń w różnych krajach, nieraz jako kierownik, prowadząc podobnie jak w Tatrach badania w dziedzinie speleogenezy, osadów jaskiniowych i hydrogeologii, a w Polsce również badania eksperymentalne, np. nad powstawaniem żłobków krasowych.

R. jest autorem ponad 60 publikacji, którymi zdobył poważną pozycję w speleologii polskiej i międzynarodowej. Tatr dotyczą np.: Geneza jaskiń systemu Lodowego Źródła i ich związek z rozwojem Doliny Kościeliskiej ("Acta Geol. Pol." 8, 1958, nr 2), Problematyka geologiczna jaskiń tatrzańskich ("Speleologia" 1, 1959, nr 1-2), Geneza i wiek jaskiń Tatr Zachodnich ("Acta Geol. Pol." 17, 1967, nr 4). Jest on też współautorem 4 arkuszy mapy geol. Kuby (1988).

Rozwinął także żywą działalność organizacyjną, redakcyjną ( współzałożyciel "Speleologii", red."Wiercicy") i dydaktyczną w zakresie speleologii i geologii. Był członkiem hon. Speleoklubu Warszawskiego.

Lit. "Wszechświat" 1993, nr 10 (Jerzy Głazek).