Salamon

Nie okreslony

Salamon lub Alapi-Salamon (rodzina). Węg. rodzina szlachecka, mająca niegdyś duże posiadłości w Szaryskiem (wsch. Słowacja) i na Spiszu, także w samych Tatrach.

W 1856 zmarł baron Aleksander Horváth-Palocsay, właściciel państwa niedzickiego (dunajeckiego), dóbr lendackich i dóbr ziemskich w Szaryskiem, nie pozostawiając męskiego potomka. Wobec tego jego posiadłości odziedziczyła jedyna córka Kornelia, wdowa po baronie Salamonie, i jej synowie: Aladár, Tivadar (Teodor), Géza i Attila (najmłodszy). Po 1858 nastąpił podział tego spadku: Géza i Attila otrzymali posiadłości w Szaryskiem, Aladár i Tivadar na Spiszu.

Tivadar S. dostał Niedzicki Zamek, Niedzicę, Falsztyn i Niżnie Łapsze. Później Nora (1869-1920), najstarsza córka Tivadara (z jego pierwszego małżeństwa z córką hr. Albina Csákyego), poślubiła zmadziaryzowanego niem. barona Karola Jungenfelda (1856-1914) i otrzymała w posagu Falsztyn i jedną trzecią Niżnich Łapsz. Następnie po śmierci ich bezdzietnego syna, Tivadara Jungenfelda (1892-1933), jego majętność wróciła do Salamonów z Niedzickiego Zamku.

Aladár S. odziedziczył Frydman, Dursztyn, Lendak i Jaworzynę Spiską wraz z Tatrami Jaworzyńskimi. Od niego pochodziła w Tatrach nazwa: Schronisko Salamona (na Polanie pod Wysoką); postawił on ten domek myśl. w 1877, przeznaczając w nim jedną izbę dla turystów. On też zbudował w Jaworzynie Spiskiej 6-izbową gospodę dla turystów. W 1879 Aladár S. sprzedał swe dobra jaworzyńsko-lendackie księciu Christianowi Hohenlohe, zatrzymując dla siebie Frydman i Dursztyn; zakupił potem także majętność w Mniszku (nad Popradem?) i wielką kamienicę w Budapeszcie.