Siermontowski Aleksander

Nie okreslony

Siermontowski Aleksander (25 II 1889 Tarnów - 8 III 1942 Kraków). Taternik, alpinista, narciarz wysokogórski, fotograf tatrz., z zawodu "budowniczy rządowy", przez krótki okres prowadził własny zakład fot. w Krakowie. W czasie I wojny świat. był w 2 pułku ułanów Legionów Polskich.

Po Tatrach chodził od młodych lat, a na narc. wycieczki górskie co najmniej od 1910, zarówno w Tatrach (np. Czerwone Wierchy) jak i w Beskidach Zach. (np. Babia Góra) i Karpatach Wsch. (np. Howerla w 1911).

Narciarstwo wysokogórskie w Tatrach uprawiał przed I wojną świat. z różnymi towarzyszami, m.in. z Józefem Oppenheimem, a po 1918 ze swą żoną (Maria Sendorek-Siermontowska 1895-1970). W Tatrach chodził też na wycieczki tur. i tatern. (średnio trudne), w 1910 został członkiem STTT. Po Alpach chodził dużo w 1911, był wtedy bez przewodnika m.in. na Kitzsteinhorn i Grossvenediger, a z przewodnikiem na Wiesbachhorn, Grossglockner, Sonnblick, Marmolada, Kleine Zinne.

Fotografią zajmował się dużo z wielkim zamiłowaniem, w Tatrach, Krakowie i różnych okolicach Małopolski. Dużo jego zdjęć (także tatrz.) ukazało się na pocztówkach wydanych przez niego samego oraz przez krak. Akropol i Salon Malarzy Polskich. Ten ostatni zakład wydał też (w latach 1920 ?) album zdjęć S.: Album Tatr (tytuł na okładce: Tatry ).

Fotografie S. były też reprodukowane w czasopismach, np. w "Ilustr. Kur. Codz." (1926, nr 280: Babia Góra w młodym śniegu ), w "Światowidzie" (1926, nr 20: Śmierć ostatniego skrzypka Podhala ).S. jest autorem artykułów: Narciarstwo w Tatrach dawniej i dziś ("Głos Narodu" 1932, nr 44), Tatr świt, dzień i noc ("Czas" 1934, nr 66, dod. tygodniowy, tematyka: ochrona przyrody).