Speleoklub Warszawski PTTK

Nie okreslony

Speleoklub Warszawski PTTK. Jeden z czołowych i najstarszych klubów jask. w Polsce, o wartościowych tradycjach i ciągłej działalności skierowanej gł. w Tatry, gdzie osiągnięto znaczne sukcesy eksploracyjne i duży dorobek w dokumentacji (kartowaniu) jaskiń.

Klub ten założono 1 VII 1954 z inicjatywy Andrzeja Chodorowskiego, zrazu pod nazwą Podsekcja Taternictwa Jaskiniowego Oddziału Warszawskiego PTTK; pierwszym prezesem został Chodorowski. W styczniu 1957 (po reaktywowaniu Klubu Wysokogórskiego i odejściu części członków do Sekcji Taternictwa Jaskiniowego KW) owa Podsekcja przyjęła swą nazwę: Speleoklub Warszawski PTTK, ten zaś w 1992 przekształcił się w samodzielną organizację - Speleoklub Warszawski.

Członkowie SW odkryli ok. 120 jaskiń i schronów jaskiniowych, w tym ok. 80 w Tatrach. Wybitne wyniki eksploracyjne osiągnęli pokonując duże trudności w Miętusiej Jaskini (odkrycie ponad 7 km korytarzy), Śnieżnej Jaskini (wsp. z grotołazami zakop., do najniższego punktu), Wielkiej Litworowej Jaskini (odkrycie ok. 2900 m korytarzy), Ptasiej Jaskini i w wielu in. jaskiniach, nieraz z zastosowaniem nurkowania przy pokonywaniu syfonów. Członkowie SW postanowili opracować nowy inwentarz jaskiń tatrz. i realizują to od 1975 w ramach Oddziału Warsz. PTPNoZ.

Wyprawy zagr., głównie eksploracyjne, urządzano od 1957: Austria, Hiszpania, Szwajcaria, Liban, Jugosławia, Bułgaria, ZSRR, Francja. Członkowie SW brali też udział w wyprawach organizowanych centralnie i przez in. kluby. Od lat 1970-tych SW współpracował ściśle z Warsz. Akad. Klubem Speleol. w działalności tatrz. i zagranicznej.

Prezesami SW byli m.in.: Andrzej Chodorowski (1954-57), Antoni Gajewski (1960-63), Jerzy Grodzicki (1963-70), Jacek Bzowski (1970-74 i 1981-83), Rafał M. Kardaś (1983-84), Wojciech Wasilewski (od 1992).

Od 1955 ukazuje się klubowe czasopismo »"Wiercica", ważne źródło wiadomości o jaskiniach tatrz. i o ich badaniu.