studniczek tatrzański

Nie okreslony

studniczek tatrzański (Niphargus tatrensis ). Mały, białawy skorupiaczek wodny, dług. 6-16 mm, żyjący w wodach podziemnych, a wypływając z nich niekiedy pojawia się w źródłach Tatr, Podtatrza, Beskidów Zach. i Sudetów, a także w studniach, np. w Zakopanem. Odznacza się brakiem pigmentu i zanikiem oczu, jest więc troglobiontem.Odkryty przez Augusta Wrześniowskiego w dwóch studniach w Zakopanem w 1887 i opisany w 1888, w samych Tatrach odnaleziony dopiero przez Kazimierza Kowalskiego w 1950 w Miętusiej Jaskini, a następnie (przez tego ostatniego i innych) również w jaskiniach: Zimnej, Mroźnej i Mylnej oraz w Lodowym Źródle w Kościeliskiej Dolinie. Ostatnio także w Olczyskim Wywierzysku.S.t. jest uznawany przez niektórych naukowców za relikt trzeciorzędowy, ale tylko w pewnym sensie.

Lit. - August Wrześniowski: O trzech kiełżach podziemnych. "Pam. Fizjogr." 8, 1888. - Wiktor Micherdziński: Taksonomia i ekologia Niphargus tatrensis...."Annales Zool." 16, 1956, nr 9.