Szukiewicz Maciej

Nie okreslony

Szukiewicz Maciej (13 V 1870 Sztokholm - 28 IX 1943 Kraków). Dramatopisarz, poeta, krytyk lit., tłumacz. Studia w Pradze (chemia), Lwowie i Krakowie (wydz. filoz. 1900). Od 1899 kustosz Muzeum Nar. w Krakowie, potem Domu Matejki.

Co najmniej od 1890 bywał często w Zakopanem i pisywał wiersze tatrz., np. Rankiem w Morskiem Oku ("Kraj", Petersburg 1899, dod., nr 27). Jego Poezye (Kr.1901) zawierają cykl wierszy Z Tatr ; są to: Zakopiańska bajka , Somnium breve i powtórzony tu poemat Rankiem w Morskiem Oku .

W poemacie filozoficznym Na głębiach ("Sfinks" 1913 i wyd. osobne: Wa. 1913) również są fragmenty dotyczące Tatr, a w zbiorze Rymy i rytmy (Kr.1936) znowu powtórzył swój poemat Rankiem w Morskiem Oku. Wierszowane Wspomnienia opisują jego dawne pobyty w Zakopanem i Tatrach; opublikowano tylko fragmenty ("Wierchy" 1949).Sz. jest też autorem baśni ludowej w jednym akcie pt. Śnieg ("Młodość" 1900, nry 3-5 i przedruk we wspom. zbiorze Poezye ); o tej baśni (wystawionej w Krakowie już w 1897) pisano, że autor użył w niej gwary góralskiej, ale trudno jej się doszukać w tym utworze.

Sz. przed I wojną świat. był zwolennikiem niefortunnego pomysłu Henryka Sienkiewicza i Stanisława Witkiewicza, aby prochy Juliusza Słowackiego pochować w Tatrach. Jako miejsce na grobowiec Sz. zaproponował wysepkę na Czarnym Stawie Gąsienicowym i podał projekt uroczystości pogrzebowych w Tatrach, w broszurze Jakim powinien być grób i pogrzeb Słowackiego (Kr. 1909); dostojnie purpurą zasłany rydwan z trumną miały ciągnąć poważnie przez Boczań i Skupniowy Upłaz do Czarnego Stawu "cztery srebrzysto-białe, z kwiatami u długich rogów woły", a później "grób będą zdala podziwiali błądzący brzegiem jeziora kochankowie i poeci". Zwłoki Słowackiego spoczęły jednak w Krakowie na Wawelu.

Lit. - Adam Grzymała-Siedlecki: Nie pożegnani. Kr. 1972. - "BLP" 15, 1977. - "LP-PE" 2, 1987.