Szumski Juliusz

Nie okreslony

Szumski Juliusz (5 IV 1926 Kraków). Taternik, alpinista, turysta, narciarz, z zawodu architekt (Politechn. Krak. 1952), mgr inż. 1956. W 1951-89 pracownik Krak. Biura Projektowo-Badawczego Budownictwa Przem.(od pomocnika techn. po głównego inż. specjalistę), m.in. był konsultantem i projektantem pracowni projektowych w Zakopanem, a także projektantem i współautorem obiektów sport. i tur. oraz kolei linowych w Beskidach.

Wspinał się od 1943 w Podkrakowskich Skałkach, gdzie wtedy i później stykał się z grupą » Pokutników. Taternictwo uprawiał intensywnie w 1945-58. Jego towarzyszami byli m.in. Stanisław Worwa, Andrzej Hrebenda, Krystyna Heller, Jerzy Woźniak, potem Kazimierz Paszucha, Czesław Łapiński, Adam Górka, Andrzej Stanoch, Jan Strzelecki.

Przeszedł wtedy wiele tatern. dróg długich i o wielkich trudnościach, jak pn.-wsch. ścianą Mnicha czy pn.-wsch. filarem Ganku, a także nowe drogi, np. I całkowite wejście pr. filarem pn.-wsch. ściany Rumanowego Szczytu. Dokonał też pierwszych przejść tatern. w Tatrach Zach. na Raptawicką Turnię i Upłazkową Turnię (z A. Górką i K. Paszuchą).

Uczestniczył w akcjach ratunkowych, m.in. w pn. urwiskach Mięguszowieckiego Szczytu (dwukrotnie w zimie) i w pn.-wsch. ścianie Rumanowego Szczytu.

W lecie i zimie był instruktorem taternictwa od 1949 (starszym instruktorem od 1954). Służbę wojskową odbył jako instruktor, szkoląc spadochroniarzy w taternictwie. Alpinizm poza Tatrami uprawiał na Kaukazie (1958) i w górach Bułgarii (1959).Równolegle z taternictwem uprawiał turystykę górską i narciarstwo. Już w 1948 po kursach Komisji Szkolenia Górskiego został kierownikiem wycieczkowym stopnia A i instruktorem tur., a później przodownikiem GOT (z uprawnieniami na Tatry i Beskidy) i przodownikiem GON. Od 1945 był członkiem PTT i członkiem uczestnikiem Klubu Wysokogórskiego, a jego członkiem zwyczajnym od 1948. W 1948-50 był sekretarzem zarządu gł. Klubu Wys., a od 1950 wieloletnim działaczem Koła Krak. tegoż klubu.