Śnieżna Jaskinia

Nie okreslony

Śnieżna Jaskinia (1701 m). P. Jaskinia w górnej części Doliny Małej Łaki, z otworem nieco powyżej Przechodu, na zach. zboczu dolnej części Wyżniej Świstówki, naprzeciw wylotu Koprowego Żlebu. Aktualnie jest to najniższe wejście do Wielkiej Jaskini Śnieżnej.

Otwór, zwykle nawet w lecie długo zawalony śniegiem, znany był od dawna góralom. W lipcu 1959 baca Mrozik wskazał go grotołazom zakopiańskim. W miesiącu tym osiągnięto głębokość ok. -70 m - skraj Wielkiej Studni (o głębokości 66 m). Pokonano ją w sierpniu 1959. Jesienią tegoż roku osiągnięto rekordową w Tatrach i w Polsce głębokość -370 m (Józef Frączek, Jan Palider) i od tego czasu jest ona najgłębszą jaskinią Tatr i Polski.

W 1960 do eksploracji dołączyli grotołazi warszawscy. Najpierw osiągnięto III wodospad, a w czasie następnej akcji Janusz Onyszkiewicz i Jan Palider docierają do głębokości -564,5 m (podawano wówczas wielkość -620 m). ŚJ. była 8 na świecie jaskinią w której przekroczono granicę 500 m głębokości. Osiągnięta wówczas wielkość dała jej 6 miejsce na liście najgłębszych jaskiń świata.

W 1961 osiągnięto syfon końcowy (-567,5 m). W następnych latach prowadzono eksplorację w bocznych ciągach, głównie wspinaczkowo. Wspięto się wówczas m.in. do ok. 125 m w Krakowskich Kominach.

W czasie akcji 18-19 maja 1968 przyłączono do niej Jaskinię nad Kotlinami i powstała Wielka Jaskinia Śnieżna o głębokości -742 m.

Lit. - Bernard Uchmański: Śnieżna, najgłębsza jaskinia Polski. "Tat." 40, 1964, nr 3-4.

(Opr.Wojciech W.Wiśniewski)