węglarstwo

Nie okreslony

węglarstwo (wypalanie węgla drzewnego) istniało niegdyś w Tatrach w związku z hutnictwem i wraz z upadkiem tego ostatniego (» górnictwo i hutnictwo) zanikło. Duże ilości węgla drzewnego zużywały huty w Jaworzynie Spiskiej i Kuźnicach jeszcze w XIX w., a także w Kościeliskiej Dolinie i Chochołowskiej Dolinie. Na potrzeby hut leżących poza Tatrami, ale blisko nich (np. na Orawie) również wypalano węgiel drzewny w Tatrach. Zachowały się konkretne wiadomości z XIX w. o wypalaniu węgla drzewnego w Jaworowej Dolinie, Dolinie Rybiego Potoku, Dolinie Roztoki, Dolinie Bystrej, Dolinie Białego. Wspomnieniem dawnego wypalania węgla w Tatrach są też niektóre nazwy geogr., np. Na Ścić (w Dolinie Roztoki), gdyż ścić lub ścieć to wyrównane miejsce, gdzie wypalano ten węgiel. Do wypalania używano gł. drewna bukowego składając je w kopce zasypywane ziemią, zwane mielerzami, gdzie drewno podlegało suchej destylacji. Lit. - Henryk Jost: O wypalaniu węgla drzewnego w Karpatach. "Wierchy" 40, 1971, s. 295-297.