Wierzbicki Zbigniew Tadeusz

Nie okreslony

Wierzbicki Zbigniew Tadeusz (13 III 1919 Warszawa). Działacz ochrony przyrody, sozolog, z wykształcenia prawnik, ekonomista, socjolog, od 1973 prof. socjologii w Inst. Filozofii i Socjologii PAN w Warszawie, od 1984 prof. socjologii w uniw. w Toruniu.

Związany z ruchem ochrony przyrody od 1950, zrazu w Poznaniu, gdzie w 1954-56 był prezesem oddziału LOP i opublikował broszurę Na bezdrożach myśli tatrzańskiej. O właściwe zasady turystyki (Poz. 1957).

Jest autorem artykułów o sprawach turystyki (zwł. tatrzańskiej) i ochrony Tatr, np. O planowanie w turystyce ("Dziś i Jutro" 1951, nr 42), Dyskusja o turystyce ("Tyg. Powsz." 1952, nr 13), W sprawie turystyki w Tatrach ("Chrońmy Przyr. Ojcz." 1956, nr 4), Tatry i turystyka ("Tyg. Powsz." 1961, nr 1), Dwugłos o kolejkach górskich (tamże 1961, nr 41), Kosztowna zabawa ("Życie Warszawy" 1970, nr 196) oraz w szerszym aspekcie: Czy ziemia będzie dla ludzi? ("Tyg. Powsz." 1973, nr 5).

Przebywając od 1961 w Warszawie, W. został członkiem Rady Naukowej LOP (w 1972), Społeczno-ekonomicznej Komisji Komitetu PAN "Człowiek i Środowisko" (w 1977), Komitetu Ochrony Przyrody PAN (od 1981) oraz wiceprezesem Pol. Klubu Ekologicznego (od 1983).

Ogłaszał prace o ogólnych zagadnieniach ochrony przyrody i środowiska, zastosowalne jednak również i do spraw tatrz., np. Ekologia człowieka a sozoekologia społeczna (w: Teorie socjologii miasta a problemy społeczne polskich miast, Wr. 1982), Równowaga ekologiczna a równowaga społeczna (w: Naród, kultura, osobowość. Księga poświęcona Prof. J. Chałasińskiemu, Wr. 1983), Między kryzysem a katastrofą ekologiczną (Wa. 1989). Ta ostatnia praca daje udokumentowany obraz szybko postępującej dewastacji środowiska naturalnego w Polsce, także w Tatrach i zwł. w Pieninach.