woły

Nie okreslony

woły. Dawniej były wypasane na Podtatrzu i w Tatrach (i w całych Karpatach) w dużej liczbie, gdyż powszechnie ich używano jako zwierząt pociągowych (zwł. w gospodarce chłopskiej) i hodowano na mięso.

W Tatrach Pol. wypas w. na większą skalę skończył się przed 1800, a całkiem zanikł na długo przed 1900.

W Tatrach Słow., zwł. w ich orawskiej i lipt. części, wypasano te zwierzęta na większą skalę aż do II wojny świat. (w latach międzywoj. corocznie ponad 4000 sztuk), a na mniejszą skalę jeszcze w pierwszych latach po wojnie.

W. wypasali w stadach wolarze, którzy mieszkali w wolarniach (zwierzęta nocowały pod gołym niebem). Zasadniczo wypasano w. powyżej górnej granicy kosodrzewiny, na pastwiskach sięgających aż po gł. grań Tatr Zach. Zwierzęta te nosiły na szyi metalowe dzwonki, podobne do krowich, ale znacznie większe. Pamiątką po wypasanych niegdyś w Tatrach w. są liczne nazwy geogr., np. Wolarzysko, Wolarnia, Wołowiec, Wolarska Koleba. Słowo wolarnia oznaczało zarówno budynek mieszkalny wolarzy, jak i równiejsze miejsca dogodne na wypas czy odpoczynek wołów.