Worwa Stanisław

Nie okreslony

Worwa Stanisław (18 VII 1926 Warszawa). Taternik, alpinista, mgr inż. leśnik (UJ 1953). Należał do pierwszego powojennego pokolenia krakowskich » Pokutników, którzy swe taternictwo i alpinizm oparli na treningu skałkowym. Czł. Klubu Wysokogórskiego od 1946. Wspinał się w Tatrach od 1945, przeszedł wiele najwybitniejszych dróg o wielkich trudnościach z lat międzywoj. i wojennych, jak pn. filar Mięguszowieckiego Szczytu, pn.-wsch. ścianę Mnicha, Kazalnicę Mięguszowiecką środkiem, zach. ścianę Łomnicy, wsch. filar Ganku, pn. ścianę Żabiego Konia, drogę Orłowskiego na Galerii Gankowej.

W latach 1950. przeszedł szereg nowych dróg jak pn. ścianą Wołowej Turni, czy wsch. filarem na Rogową Grań.

W tych samych latach uprawiał taternictwo zim., przechodząc wielkie ściany tatrz.: II wejście zimowe pn. ścianą Mięguszowieckiego Szczytu z wyprostowaniem drogi w kopule szczytowej (w styczniu 1949 z Karolem Jakubowskim), I wejście zimowe wsch. ścianą tegoż szczytu (w 1953 z Andrzejem Pietschem i Andrzejem Wilczkowskim), I wejście zim. lewym filarem wsch. ściany Łomnicy (w 1956 z Jerzym Lechowskim) itd. Brał udział w 1956 w zim. przejściu grani Tatr Wysokich przerwanym lawiną, w której zginęli Henryk Czarnocki i Tadeusz Strumiłło.

Uczestniczył w lecie i zimą w akcjach ratunk. w wielkich ścianach tatrz. W latach 1950. i 1970. prowadził intensywną działalność jako instruktor taternictwa. Był członkiem pol. wypraw w Alpy 1947 i 1957, Spitsbergen 1959, irańskie góry Elburs 1969, Kaukaz 1970 i Hindukusz Afgański 1971.