Woźniakowski Jacek

Nie okreslony

Woźniakowski Jacek (23 IV 1920 Biórków = Biurków k. Proszowic), wnuk Jana Gwalberta Pawlikowskiego, współwłaściciel "Domu pod Jedlami" w Zakopanem. Historyk sztuki (UJ 1951, dr 1960), pisarz, publicysta, tłumacz, od 1959 dyr. wydawnictwa "Znak", od 1980 prof. nadzw. KUL, od 1976 czł. redakcji "Wierchów", w 1990-91 prezydent Krakowa.

W czasie II wojny świat. walczył w kampanii wrześniowej (w ułanach), potem w AK.

Ogłosił książki i artykuły na różne tematy związane z Tatrami i Podhalem, np. Park Narodowy czy Lunapark? ("Tyg. Powsz." 1951, nr 36), Zakopane, Zakopane... (tamże 1961, nr 7), o Witkiewiczach (tamże 1970, nr 12 i 13, nowa wersja o nich w książce Co się dzieje ze sztuką? Wa. 1974).

Roli Tatr i w ogóle gór w kulturze pol. i eur. dotyczą m.in.: Tatry ("Tyg. Powsz." 1952, nr 13), O smokach ("Twórczość" 1971, nr 1), Czy można dobrze malować góry? (tamże 1971, nr 3), Góry klasyczne ("Studia Estetyczne" 1971) oraz książka Góry niewzruszone (Wa. 1974).

Jest autorem rozdziału Tatry i malarze w wydanej wspólnie z Michałem Jagiełłą książce Tatry w poezji i sztuce polskiej (Kr. 1975). Wydał książki o swych podróżach do Indii i Kanady. Od 1992 przewodniczący rady naukowej Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem.

Lit. - "Kto jest kim w Polsce 1989".