Wójcik Wiesław Aleksander

Nie okreslony

Wójcik Wiesław Aleksander (26 III 1946 Kraków). Krajoznawca, działacz tur., autor licznych prac o górach pol., mgr inż budowy dróg żelaznych (Politechn. Krak. 1969). W 1970-76 pracował w krak. Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym, od 1976 jako redaktor wydawnictw PTTK, m.in. "Wierchów". Przodownik turystyki górskiej (od 1967), przewodnik tatrz. (od 1970), znakarz szlaków górskich. Od 1968 działał w różnych organizacjach związanych z turystyką górską, m.in. od 1972 w Komisji Turystyki Górskiej ZG PTTK. Był członkiem redakcji periodycznego informatora "Gotek" w 1969-73, czasopisma "Karpaty" w 1974-79, "Prac Babiogórskich" od 1977. Formalnie był sekretarzem redakcji "Wierchów" od 1975 do 1983, a ich redaktorem od 1983, ale faktycznie redagował ten rocznik od 1976. Równocześnie od 1978 kier. Centralnej Biblioteki Górskiej PTTK w Krakowie.

Zajmuje się historią turystyki i piśmiennictwa górskiego, biografią ludzi związanych z górami oraz krajoznawstwem Karpat, pisze często recenzje. Ogłosił liczne notatki, artykuły i większe prace w wielu publikacjach: "Gotek", "Karpaty", "Wierchy", "Gościniec", "Taternik", "Podtatrze", "Prace Babiogórskie" i in. Tatr i Podtatrza dotyczą np.: 200 lat od zdobycia Krywania ("Karpaty" 1974, nr 1), Zapomniany staw w Paśmie Gubałowskim (Stawek na Gronikach) (tamże 1975, nr 3), O pierwszym czasopiśmie Towarzystwa Tatrzańskiego ("Wierchy" 49, 1980), Z dziejów wydawania "Wierchów"... (tamże 50, 1981), Geneza i rozwój Górskiej Odznaki Turystycznej w Polskim Towarzystwie Tatrzańskim (tamże 54, 1985).

Ponadto wspomnienia pośmiertne i życiorysy wielu ludzi gór: Kazimierz Sosnowski, Augustyn Suski, Kazimierz Polak, Andrzej Skupień-Florek, Hugo Zapałowicz, Sabała i in.