zespoły roślinne

Nie okreslony

zespoły roślinne, czyli asocjacje. Nazwę tę otrzymały zbiorowiska roślin, składające się ze specyficznych gatunków, nadających danemu zbiorowisku odrębność, i występujące zawsze w tym samym lub b. zbliżonym składzie roślin na różnych stanowiskach. Zespołami roślinnymi zajmuje się nauka zwana fitosocjologią.

W Tatrach wyodrębniono cały szereg zespołów: leśne, halne, turniowe, torfowiskowe i wiele in. Najważniejsze i zajmujące największe obszary są zespoły leśne i zaroślowe: świerczyna tatrzańska (Piceetum tatricum ), buczyna karpacka (Fagetum carpaticum ), zespół kosówki (Pinetum mughi lub Mughetum carpaticum ). Z zespołów wysokogórskich warto wymienić: traworośla (Calamagrostidetum tatricum ), ziołorośla (Adenostyletum alliariae i Aconitetum firmi ), murawy halne (Trifido-Distichetum ), luźne murawy turniowe (Distichetum subnivale ).

Stwierdzono też istnienie tatrz. zespołów endemicznych, poza Tatrami nieznanych. Są to: luźne murawy turniowe (Distichetum subnivale ), zespół kostrzewy pstrej (Versicoloretum tatricum ), zespół kostrzewy pstrej i mietlicy alpejskiej (Versicolori-Agrostidetum alpinae ), zespół skalnicy tatrzańskiej (Saxifragetum wahlenbergii, dawniej S. perdurantis ). Pierwsze badania fitosocjologiczne tatrz. zespołów zapoczątkował w 1922 Władysław Szafer wraz ze Stanisławem Kulczyńskim i Bogumiłem Pawłowskim. Przez następne lata w badaniach brało jeszcze udział kilku in. botaników polskich. Dziś badania te są szeroko rozbudowane i prowadzone łącznie z in. badaniami botanicznymi.