Zieliński Stanisław

Nie okreslony

Zieliński Stanisław (8 V 1917 Kijów). Prozaik, krytyk lit., publicysta, w Warszawie od 1920 z przerwą wojenną: walczył w kampanii wrześniowej 1939, potem był w obozach jenieckich, w 1947 wrócił do kraju. Częsty bywalec Zakopanego, turysta.

Tematyka tatrz. i zakop. pojawia się w zbiorach jego groteskowo-satyr. opowiadań, np. Kalejdoskop (Wa. 1959) i Kosmate nogi (Wa. 1962) oraz w cyklu felietonów Pamiętnik oswojonego ("Świat" 1962-64) i znacznie obficiej w długiej serii gawędziarsko-refleksyjnych felietonów o książkach pt. Wycieczki balonem (z przerwami w 1958-83, gł. w czasopiśmie "Nowe Książki" i w wydaniach książkowych, t. 1-6, Wa. 1962-78). Podobnie w nieseryjnych felietonach, m.in. Lawiny, kurniawy i mgły ("Polityka" 1959, nr 32), Tatry, góry wyjątkowo piękne ("Polska" 1962, nr 6).

Jest on też współautorem (z Wandą Gentil-Tippenhauer) książki ciekawych wspomnień o dawnym narciarstwie zakop. i tatrz.: W stronę Pysznej (Wa. 1961); niewiele zmienione dalsze wydania ukazały się pod nazwiskiem samego Z. (Wa. 1973, 1976, 1987).

Lit. - "SWPP" 3, 1964. - "WEP" 12, 1969. - "LP-PE" 2, 1987 (Andrzej Z. Makowiecki).