Ziętkiewiczowa Ela

Nie okreslony

Ziętkiewiczowa Ela, właśc. Elżbieta, z domu Michalewska (ok. 1894 - po II wojnie świat. w Kanadzie), w 1921-38 żona » Władysława Ziętkiewicza. Wybitna narciarka (zawodniczka), uprawiająca również narciarstwo wysokogórskie i taternictwo, z wykształcenia pianistka.

Jeździć na nartach nauczyła się w 1911 w Zakopanem, a w 1912-14 (w czasie studiów muzycz. w Wiedniu) uprawiała narciarstwo wysokogórskie w Alpach Austr. wraz z in. członkami polskiego klubu narc. » CAP. Uczestniczyła m.in. w wejściu narc. na Grossvenediger (3660 m) w 1914. W tymże roku startowała w zawodach narc. w Austrii i odnosiła duże sukcesy.

W 1919-20 była jedną z dwóch sanitariuszek w »Kompanii Wysokogórskiej w Zakopanem i wtedy intensywnie uprawiała narciarstwo wysokogórskie, a dorywczo również i taternictwo. Już w 1917 z Henrykiem Bednarskim przeszła pd. ścianę Zamarłej Turni, ale w sposób wybitnie niesamodzielny. W 1921, 1922 i 1925 zdobyła Mistrzostwo Polski w narc. biegu kobiet, a w nast. latach już nie odnosiła takich sukcesów; potem była instruktorką narciarską.

W 1920 lub 1921 wyszła za mąż za » Władysława Ziętkiewicza, ale rozeszli się przed II wojną światową. Do 1939 uchodziła zawsze za Polkę, w czasie II wojny świat. mieszkała pod okupacją niem. w Zakopanem i wtedy stała się volksdeutschką lub nawet reichsdeutschką. Przed końcem wojny wyjechała z Zakopanego do Wiednia, a stamtąd potem do Kanady.

Lit. - Józef Kapeniak: Tatrzańskie diabły. Wa. 1971.