Dębicki Zdzisław
Ludzie
Dębicki Zdzisław (19 I 1871 Warszawa - 7 V 1931 tamże). Poeta, publicysta, krytyk lit., od 1912 współpracownik, od 1921-29 red. nacz. "Tygodnika Ilustr." Bywał w Zakopanem i Tatrach (np. w 1908 był obecny przy poświęceniu nowego schroniska TT nad Morskim Okiem).
W swej publicystyce od 1899 często zajmował się sprawami Tatr i Podtatrza , np.: Ofiary Tatr ("Tyg. Ilustr." 1910, nr 34, o wypadku na Małym Jaworowym Szczycie ), Jak Konopnicka Polskę widziała? (tamże 1910, nr 43), Rodzina Tetmajerów (tamże 1912, nr 12), Pamięci Witkiewicza ("Kur. Warsz." 1917, nr 277). Garść wspomnień przez łzy ("Tyg. Ilustr." 1926, nr 33, o Janie Kasprowiczu na Harendzie), a także w recenzjach.
Jego książki pt. Portrety (seria I: Wa.1927, seria II: Wa.1928) zawierają szkice lit. o pisarzach, m.in. związanych z Tatrami. D. jest autorem druku bibliofilskiego Kasprowicz, poeta-bibljofil (Wa.1926). W obfitej twórczości poetyckiej D. jest wiersz List z Wenecji do Zakopanego ("Tyg. Ilustr." 1910, nr 46). Zbior. wydanie jego wierszy: Poezje 1898-1923 (Wa.1924). Rękopisy niektórych wierszy D. są w Archiwum Pawlikowskich w Zakopanem.