Domaniewski Janusz Witold
Ludzie
Domaniewski Janusz Witold (30 IV 1891 Kraków - 15 III 1954 Zakopane).
Zoolog (ornitolog i zoogeograf), działacz ochrony przyrody, popularyzator wiedzy przyr., publicysta, kustosz muzeum zool. w Warszawie (1919-20, 1930-36), prof. Uniw. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1944-49), czł. PROP (1928-31 i 1945-50).
W 1921-30 mieszkał w Zakopanem ; był wtedy inspektorem ochrony przyrody i łowiectwa w tatrz. dobrach Fundacji Kórnickiej. Równocześnie w 1927-30 był kustoszem działu przyr. w Muzeum Tatrz ., a w 1928-29 prezesem Oddz. Zakop. PTT . W 1949 powrócił do Zakopanego.
Jest autorem licznych prac nauk. z dziedziny ornitologii i niektóre z nich dotyczą częściowo Tatr , podobnie jak i niektóre jego podręczniki, np. Ornitologia łowiecka (Wa., t. 1-3, 1951 i 1952), i książeczka pop.-nauk. Ptaki naszych gór (Poz. 1930, Wa. 1949). Pisał też specjalnie o ptakach tatrz.: Beitrag zur Kenntnis der Tatravögel ("Ornith. Monatsber." 1927, nr 3). Napisał dla młodzieży opowieść o niedźwiedziu tatrz.: Najhrubszy gazda (Wa. 1950 i nast. wyd.). Pisał o jeleniach , koziorożcach i orzechówkach w Tatrach. Zabierał głos w sprawie badań zool. w tych górach ("Wiad. Geogr." 1929, nr 9-10).
Ogłosił wiele artykułów na temat łowiectwa i ochrony przyrody, np. Kilka słów w sprawie ochrony ptaków i lasów tatrzańskich ("Ochr. Przyr." 1925), W sprawie ochrony Tatr (tamże), Kłusownictwo na granicy państwowej w Karpatach, ze szczególnym uwzględnieniem Tatr ("Łowiec Pol." 1930, nr 11), obszerne Sprawozdanie z prac nad ochroną przyrody w Tatrach za czas od 1 IV 1927 do 1 X 1930 ("Ochr. Przyr." 1930), rozdział Ochrona przyrody a łowiectwo w książce zbiorowej Skarby przyrody (Wa. 1932). Propagował usilnie utworzenie Tatrz. Parku Nar ., ogłaszając na ten temat szereg artykułów w czasopismach "Głos Prawdy" (1926, nr 76), "Łowiec Pol." (1929, nr 37), "Gaz. Pol." (1936, nr 330 i 331) i in.