Oznaczenia na szlakach turystycznych
18.05.2005
W całych Tatrach istnieje gęsta sieć znakowanych szlaków turystycznych, z których mogą korzystać zarówno turyści indywidualni, jak i grupy wycieczkowe. W Tatrach Polskich liczą one łącznie około 250 km. Posiadają różne stopnie trudności od bardzo łatwych aż po trudne, eksponowane i ubezpieczone łańcuchami, drabinkami i klamrami.

Początek lub koniec szlaku.

Podstawowy znak — dwa białe paski, a w środku kolor (czerwony, niebieski, zielony, żółty lub czarny).
Zmiana kierunku przebiegu szlaku oraz wskazanie, jak szlak dalej przebiega.

Drogowskaz informacyjny o miejscu, do którego prowadzi szlak, oraz czasie dojścia.

Punkt widokowy.

Dojście do źródła.

Dojście do obiektu noclegowego.

Dojście do miejsca wartego uwagi.

„Teren zagrożony lawinami” — tablice ustawiane na początku szlaków i tras narciarskich. Informują, że tereny te przez całą zimę są zagrożone zejściem lawin.

„Stop lawiny” — znaki ustawiane bezpośrednio przed miejscami, gdzie najczęściej schodzą lawiny (naturalne tory lawinowe — żleby, jary, strome stoki nieporośnięte lasem ani kosówką). Oznaczają, że dalsze przejście lub przejazd zagrażają życiu lub zdrowiu.

„Alarm lawinowy” — znaki umieszczane przy bardzo dużym zagrożeniu lawinowym. Zamykają dany teren dla wszelkiej działalności górskiej.

Trasa narciarska.

Przebieg trasy narciarskiej.
(fot. Andrzej Samardak)
