Od Tatr po Atlas

Pochodził on z zamożnej rodziny krakowskiej. Nie studiował i nie musiał pracować, by zarobić na chleb. Od 1931 roku był redaktorem naczelnym „Taternika”. Z zamiłowaniem więc czytał literaturę taternicką i alpinistyczną, co zaowocowało obfitym dorobkiem pisarskim Szczepańskiego.

Jako redaktor naczelny postawił „Taternika” na wysokim poziomie, który szybko, sprawnie i dogłębnie informował społeczność taternicką o tym, co działo się w Tatrach i w Alpach, oraz w innych górach świata. Opracowania historyczne Szczepańskiego należą do najlepszych w dziejach tego pisma.

„Jaszcz” był też pionierem polskiego taternictwa, uznanym zdobywcą wielu ważnych dróg wspinaczkowych w Tatrach. Pozostał redaktorem „Taternika” do 1936 roku. Do końca był wierny temu pismu i światu taternictwa. Sam zaczął je uprawiać od 1922 roku w towarzystwie młodszego brata Alfreda. „Jaszcz” przeszedł Zadni Kościelec zachodnią i wschodnią ścianą. Zdobył Zadnią Bednarzową Turnię z Doliny Hlińskiej. Wszedł na Ramię Krywania północną ścianą i zdobył Świstową Czubę północną ścianą, a także Mały Ostry Szczyt północną ścianą. Wędrował też po Alpach, Atlasie i Andach, gdzie z Justynem T. Wojsznisem dokonali razem pierwszego wejścia na drugi najwyższy szczyt Ameryki Ojos del Salado.

Mariola B. Bednarz

Źródło: Gazeta Krakowska - www.gk.pl - 2008/10/24