Tadeuszowi Brzozowskiemu - koledzy i przyjaciele artyści

Był bowiem, jak powszechnie wiadomo, wybitnym artystą, pedagogiem oraz spiritus movens życia kulturalnego w Zakopanem. Tłumnie odwiedzana przez gości z całego świata pracownia Brzozowskich była swego czasu jedną z większych atrakcji lokalnych. Nie bez powodu — w latach sześćdziesiątych Brzozowski należał przecież do artystycznej czołówki Europy.

(...)

Jako jeden z nielicznych malarzy współczesnych do perfekcji opanował technologiczne tajniki tworzywa, którym posługiwał się tak biegle jak dawni mistrzowie. Wypracował unikalną „alchemię koloru”, która — jak pisał Aleksander Wojciechowski — była zjawiskiem wyjątkowym w europejskiej sztuce XX wieku. Kunsztowna forma służyła jednak przede wszystkim przekazywaniu emocji. Powiedział kiedyś: „Najistotniejsze jest emocjonalne przeżycie treści, którą wyrażam w obrazie… W życiu każdego z nas są momenty o szalonym napięciu i ja staram się malować tak, aby to napięcie stale intensyfikowało przeżycia człowieka (…). Moja ręka staje się niejako przekaźnikiem wzruszenia tkwiącego we mnie”

Wiele napisano o sztuce Brzozowskiego, która mimo upływu lat nadal wzrusza, zaskakuje, bawi, skłania do myślenia, inspiruje do nowych odkryć i poszukiwań — i wiele jeszcze zapewne zostanie napisane, ale jak przypomnieć, jak opisać jego barwną postać?

Rację miał Jerzy Madeyski, że „można o nim pisać uczenie, analizować twórczość, dzielić na etapy, umieszczać na tle malarstwa światowego; wtedy słowa znajdują swą wagę i znaczenie. Lecz gdy chce się na raz zmieścić osobowość Brzozowskiego, jego niezwykły urok osobisty atmosferę radosnej dobroci i zainteresowania rozmówcą, jakie stwarza, zatem zestawić lekkość towarzyską z napięciem i benedyktyńską pracą przy powstawaniu obrazów – wtedy zdania stają się niezborne, a słowa przestają cokolwiek znaczyć.”

Pozostają więc jedynie wspomnienia tych, którzy mieli szczęście go znać.

Anna Chmielarz

Źródło zdjęcia: http://www.polishartworld.com/

Źródło: https://www.tatry.pl